- می خوام از امید و شوق دیداری بگم که سراسر وجودمو پر از احساسات زیبا میکنه .
- راستی یه بار از اعماق درونت به این فکر کن که :
- " دلت گرفته ، امیدت از هر چی که تو دنیا هست ، ناامید شده ، با خودت داری فکر میکنی ؛ اگه اون کارو کرده بودم ، الآن فلان میشد ! اگه این حرفو نمی زدم ، الآن بیسار میشد ! ، ..
- هی به خودت وافکار به هم ریخته ات ورمیری ... تا اینکه ببینی چطور میشد اگه خدارو پیش روم داشتم و میتونستم بهش همه دردامو بگم ، ازش اینو بخوام ، اونو بخوام .... که یه دفعه ، با یک آه جانسوزت دریچه ای به روت باز میشه و یه نور بی پایان چشماتو میزنه ؛ طوری که دیگه هیچ جارو نمی بینی !
- به خودت با حالت گیجی و منگی ، انگار یه همچین چیزی رو تو رویات داشتی ولی خوب ، فکرشم نمیکردی یه روز برای خودت ، اونم تو عالم واقعیت اتفاق بیفته !!
- یه صدای دلنواز و مهربون که همه روح و جسم آدمو ذوب میکنه ، بهت ندا میده که : جانم ! چی میخوای عزیز دلم !!!!
- - وای خدا چی دارم میگم ؟! چه حس قریبی ؟!! چه لحظه نابی ؟! وای چطور برای بقیه توصیفش کنم ؟! به خودش قسم نمیدونم چه حسی براش مثال بزنم تا یک درصدش رو گفته باشم اونجور که هست؟!!-
- تو میگی چی میشه گفت تو اون لحظه ؟!!!
- آخه مگه حس و حالیم دیگه واسه آدم میمونه که بخواد حرف بزنه ، به خواسته هاش فکر کنه ؟! اشکم سرازیر میشه و با صدای از شوق ناتوان و لرزان شده ، به اون نور عجیب که نمیتونم خیره بشم ، سرم همونجور که پائینه این بیت قشنگو میگم :
-
- " گفته بودم که بیائی غم دل باتو بگویم
- چه بگویم؟که غم از دل برود چون تو بیائی "
- بار خدایا !
- اگر هر کسی میدانست که وجود ما در این دنیا ، فقط به این دلیلست که تورا دریابیم و سپس سپاست را ادا کنیم و به آرامش ابدی برسیم ؛ دیگر کسی با این دنیا و متعلقاتش خود را گرفتار نمیکرد !
- اگر هرکدام از بندگانت میدانستن که هر بار (تاکید میکنم ، هربار) اسم تورا صدا میزنن ؛ تو حاظر در برابرشان با خضوع نشسته ای و با لحن مهربان پدرانه ات به آنها میگوئی :
- "جانم ! عزیز دل ! از من چه میخواهی ؟"
- دیگه کی پیدا میشد تا از وضع روزگار و نا ملایمتی آن بنالد ؟ یا هر چیزی که فقط و فقط به این دنیای بی ارزش مربوط باشه.
- من که فکر نکنم
